مقدمه: افسردگی یکی از شایع ترین اختلالات روانی و معضلات دوره سالمندی است. هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثر یک دوره تمرین درمانی در آب بر میزان افسردگی مردان سالمند بود.مواد و روش ها: 30 مرد سالمند (سن 68.46±5.19 سال، وزن 64.66±4.72 کیلوگرم، قد 167.6±4.25 سانتی متر) به طور تصادفی انتخاب و در دو گروه مورد و شاهد تقسیم شدند. گروه مورد به مدت 6 هفته (سه جلسه در هفته) تمرین درمانی در آب را اجرا کرده و گروه شاهد فعالیت معمول روزانه خود را اجرا نمودند. میزان افسردگی آزمودنی های پژوهش در دو مرحله قبل و بعد از اجرای دوره تمرین درمانی در آب با کمک پرسش نامه افسردگی Beck تحت بررسی قرار گرفت. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون های Independent t و Paired t در سطح معنی داری (P£0.050) اجرا گردید.یافته ها: بین دو گروه مورد و شاهد در پیش آزمون در میزان نمرات افسردگی تفاوت معنی داری وجود نداشت، اما در پس آزمون تفاوت معنی داری دیده شد. نتایج آزمون Paired t نیز اختلاف معنی دار نمرات افسردگی بین پیش و پس آزمون را در گروه مورد نشان داد؛ در حالی که بین پیش و پس آزمون گروه شاهد تفاوت معنی داری مشاهده نگردید.نتیجه گیری: با توجه به نتایج تحقیق حاضر، چنین به نظر می رسد که تمرین درمانی در آب بر کاهش شدت افسردگی مردان سالمند موثر است و می تواند به عنوان یک روش مداخله ای تاثیرگذار مورد توجه قرار گیرد.

هدف: امروزه شرکت در فعالیت بدنی در بهبود عوارض بیماریهای مزمنی همچون استئوآرتریت پیشنهاد میشود. هدف پژوهش حاضر، بررسی تأثیر یک دوره تمرین درمانی در آب بر کیفیت زندگی زنان مبتلا به استئوآرتریت زانو بود.مواد و روش ها: مطالعه از نوع معادل سازی متقابل بود. توسط روش تصادفی ساده، 30 زن مبتلا به بیماری استئوآرتریت زانو (40 تا 74 سال) در دو گروه تجربی قرار گرفتند. از پرسشنامه پیامدهای استئوآرتریت و صدمات زانو در سه مرحله پیش، پس، و میان آزمون جهت اندازه گیری تاثیر تمرین درمانی در آب، از نظر بیماران استفاده شد. این پرسشنامه 5 عامل درد، عوارض مربوط به بیماری، فعالیت های روزمره زندگی، فعالیت های ورزشی و عملکردی، و کیفیت زندگی را اندازه گیری می کند. در هشت هفته اول (بین پیش و میان آزمون )، گروه اول دوره بی تمرینی و گروه دوم دوره تمرین خود را داشتند. درهشت هفته دوم (بین میان و پس آزمون)، وضعیت تمرینی گروه ها معکوس شد. به این ترتیب، برنامه تمرینی هردو گروه معادل، ولی دوره بندی تمرین آنها معکوس بود. تحلیل آماری از طریق آنوای اندازه های مکرر و نسخه 16 نرم افزار SPSS انجام شد.یافته ها: نتایج دو گروه تجربی مشابه و موید یکدیگر بود و نشان داد که بی تمرینی با عدم تغییر در تمامی عوامل پرسشنامه همراه بود و تمرین موجب پیشرفت عوامل پرسشنامه، و قطع تمرین باعث پسرفت آنها شد. این یافته با یافته های مربوط به اندازه گیری های عملکردی همسو بود (P=0.000).نتیجه گیری: نتایج نشان داد که برنامه به کار رفته در تحقیق حاضر برای مبتلایان به استئوآرتریت زانو مفید بوده و موجب ارتقای کیفیت زندگی آنها شده است.

مقدمه: مالتیپل اسکلروزیس (Multiple sclerosis یا MS) شایع ترین بیماری نورولوژی و پیش رونده ناتوان کننده در جوانان بالغ می باشد. اختلال در تعادل از تظاهرات مهم این بیماری است. هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثر یک دوره تمرین درمانی در آب بر تعادل مردان مبتلا به MS بود.مواد و روش ها: تعداد 30 نفر بیمار مبتلا به MS که در انجمن MS اصفهان عضویت داشته و تحت مداوای دارویی بودند، به طور داوطلبانه در این تحقیق شرکت کردند. بیماران به صورت تصادفی به دو گروه 15 نفر شاهد (سن: 35.6±4.7 سال، قد: 176.7±5.80 سانتی متر و وزن: 73.41±8.61 کیلوگرم) و تجربی (سن: 32.4±3.8 سال، قد: 174.5±4.51 سانتی متر و وزن: 71.8±7.52 کیلوگرم) تقسیم شدند. گروه تجربی به مدت 4 هفته (3 جلسه در هفته) تمرین درمانی در آب را اجرا کرده و گروه شاهد فعالیت معمول روزانه خود را اجرا نمودند. میزان تعادل آزمودنی های پژوهش در دو مرحله قبل و بعد از اجرای دوره تمرین درمانی در آب با کمک مقیاس تعادلی Berg تحت بررسی قرار گرفت. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون های Independent t و Paired t در سطح معنی داری P<0.05 انجام گرفت.یافته ها: بین دو گروه تجربی و شاهد در پیش آزمون در میزان نمرات تعادل تفاوت معنی داری وجود نداشت، اما در پس آزمون تفاوت معنی داری دیده شد. نتایج آزمون Paired t نیز اختلاف معنی دار نمرات تعادل بین پیش و پس آزمون را در گروه تجربی نشان داد؛ در حالی که بین پیش و پس آزمون گروه شاهد تفاوت معنی داری مشاهده نگردید.نتیجه گیری: با توجه به نتایج تحقیق حاضر، چنین به نظر می رسد که تمرین درمانی در آب بر بهبود تعادل مردان مبتلا به MS موثر است و می تواند به عنوان یک روش مداخله ای تاثیرگذار مورد توجه قرار گیرد.

هدف: کمردرد از مهم ترین معضلات بهداشتی افراد می باشد که طب مکمل مانند تمرین درمانی در آب و ماساژ در درمان آن نقش اساسی دارند. هدف این مطالعه مقایسه تاثیر دو روش تمرین درمانی در آب و ماساژ بر روی شدت درد و ناتوانی مبتلایان با کمردرد مزمن غیر اختصاصی بود.روش بررسی: در این مطالعه نیمه تجربی 24 بیمار مرد مبتلا به کمردرد مزمن غیراختصاصی در دامنه سنی 20-40 سال با میانگین سنی 27.23 به طور تصادفی به دو گروه تمرین درمانی در آب و ماساژ تحت درمان قرار گرفتند. مدت درمان 6 هفته و هر هفته 4 جلسه طول کشید. جهت ارزیابی شدت درد و ناتوانی افراد به ترتیب با پرسشنامه اوسستری و مقیاس عینی درد قبل و بلافاصله بعد از درمان استفاده شد. جهت تحلیل داده ها از آزمون تحلیل واریانس در سطح معنی داری (a=0.05) استفاده گردید.یافته ها: میانگین شدت درد و ناتوانی در گروه تمرین درمانی در آب در پیش آزمون به ترتیب 5.66±0.878 و 24.83±5.21 بود و در پس آزمون این نمره ها به 4.58±0.729 و 14.33±3.89 تغییر پیدا کرد. در گروه ماساژ نیز میانگین شدت درد و ناتوانی در پیش آزمون به ترتیب 5.41±0.668 و 23.166±3.45 بود، و در پس آزمون به 3.00±1.128 و 16.50±4.10 تغییر پیدا کرد. بنابراین در هر دو گروه تغییرات معنی داری بوجود آمد.نتیجه گیری: ماساژ درمانی و تمرین درمانی در آب هر دو باعث کاهش شدت درد در بیماران مبتلا به کمردرد مزمن غیراختصاصی می شود، اما ماساژ نسبت به تمرین درمانی در آب اثرات بهتری در کاهش شدت درد ایجاد می کند.

اهداف: استیوآرتریت زانو یکی از شایع ترین مشکلات عضلاتی-اسکلتی در سالمندان است. درد، خشکی، حساسیت به لمس، کاهش قدرت عضلانی و دامنه حرکتی مفاصل، اختلال در حس عمقی و تعادل منجر به تضعیف عملکرد جسمانی می شود و فرد را در اجرای فعالیت های عملکردی ناتوان می سازد. بنابراین استفاده از راهکارهایی برای کنترل و کاهش عوارض ناشی از بیماری و بهبود در اجرای فعالیت های عملکردی روزانه آنان ضروری است. این پژوهش با هدف مقایسه تاثیر تمرین درمانی در خشکی و آب درمانی بر فعالیت های عملکردی زنان سالمند مبتلا به استیوآرتریت زانو انجام شد. مواد و روش ها: تعداد 54 زن بیمار 60 سال به بالا مبتلا به استیوآرتریت زانو (قد: 5/53±, 159/96، وزن: 9/50±, 76/93) به صورت دردسترس انتخاب و به صورت تصادفی جفت شده در دو گروه آب درمانی و تمرین درمانی در خشکی به مدت 8 هفته تمرین کردند. به منظور ارزیابی فعالیت های عملکردی بیماران، از آزمون های برخاستن و رفتن، 30 ثانیه نشست وبرخاست از روی صندلی، 40 متر پیاده روی سریع، بالا رفتن از پله و 6 دقیقه راه رفتن استفاده شد. جهت تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS نسخه 26 و تحلیل واریانس برای اندازه های تکرارشده استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد هر دو روش تمرین درمانی در خشکی و آب درمانی موجب تغییرات درون گروهی در آزمون های عملکردی شده است (0/05≥, P)، اما اختلاف بین دو گروه معنادار نیست (0/05≤, P) که این نشان دهنده تاثیر یکسان روش های استفاده شده در پژوهش است. نتیجه گیری: تمرین درمانی در خشکی به اندازه آب درمانی بر نتایج آزمون های برخاستن و رفتن، 30 ثانیه نشست وبرخاست از روی صندلی، 40 متر پیاده روی سریع، بالا رفتن از پله و 6 دقیقه راه رفتن و درنتیجه بر فعالیت های عملکردی بیماران موثر بوده است. بنابراین می توان هریک از این دو روش را باتوجه به شرایط بیمار تجویز کرد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.

سابقه و هدف: استیوآرتریت زانو، یکی از شایع ترین بیماری های سالمندان است که منجر به درد، خشکی، دشواری در انجام فعالیت ها، تضعیف عملکرد و کاهش کیفیت زندگی می شود. به کارگیری راهکاری جهت کنترل عوارض بیماری و بهبود کیفیت زندگی بیماران ضروری است. هدف مطالعه حاضر، مقایسه تاثیر آب درمانی و تمرین درمانی در خشکی بر شاخص های جسمانی و روانی مبتلایان به استیوآرتریت زانو بود. مواد و روش ها: این مطالعه، کاربردی و نیمه تجربی بود. 54 زن مبتلا به استیوآرتریت زانو با دامنه سنی 69-60 سال (قد: 53/5 ±,96/159، وزن: 50/9 ±,93/76) به صورت هدفمند و دردسترس انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه آب درمانی و تمرین درمانی در خشکی (مدت 8 هفته) تقسیم شدند. از پرسشنامه پیامدهای صدمات زانو و استیوآرتریت جهت بررسی درد، عوارض بیماری، دشواری در انجام فعالیت ها و کیفیت زندگی و نیز جهت تحلیل داده ها از واریانس برای اندازه های تکرارشده در نرم افزار SPSS 26 استفاده شد. نتایج: نتایج نشان داد که هر دو روش موجب تغییرات درون گروهی در شاخص های درد (001/0=P)، عوارض بیماری (001/0=P)، فعالیت های روزمره (001/0 =P)، و کیفیت زندگی (001/0 =P) بیماران شده بود. فقط در شاخص فعالیت های عملکردی و ورزشی تاثیر آب درمانی بیشتر از تمرین درمانی در خشکی بوده است (04/0 =P). نتیجه گیری: تمرین درمانی در خشکی به اندازه آب درمانی منجر به کاهش درد و عوارض بیماری، راحتی در انجام فعالیت ها و بهبود کیفیت زندگی بیماران مبتلا به استیوآرتریت زانو می شود. بنابراین می توان هر یک از این دو روش را با توجه به شرایط بیمار تجویز کرد.